آقای ما که نیست بدهکار هیچ کس مدیون نمی شود به دل زار هیچ کس هرگز کسی نگفت که رنجورم از رضا جز او نبود جود، سزاوار هیچ کس ای آشنا به غیر تو از روز اولم چشمم نبود تشنۀ دیدار هیچ کس مانند تو میان رئوفان نمی شود دلدادۀ صدای گنه کار هیچ کس تو آبروی روی سیه را نمی بری این گونه کس نبوده خریدار هیچ کس قلب رئوف تو همه را مهربان کند ورنه کسی نبود هوادار هیچ کس آن که سرشت آب و گل فاطمی ما ما را نساخت غیر تو غم خوار هیچ کس خوشبخت آن دلی که گرفتار زلف تست این دل نمی رود پی رخسار هیچ کس ما را برای عاشقی ات آفریده اند این گونه نیست نیّت معمار هیچ کس ما را شبیه آهوی صحرا رها مکن جز تو نمی شویم گرفتار هیچ کس

آمده ام عقده گشایی کنم از درت ای شاه گدایی کنم بر حرم دوست پرستو شوم ریزه خور ضامن آهو شوم هیچ دری را نزنم غیر دوست دیده و دل هر دو به دنبال اوست روضة تو بوی جنان می دهد کوی رضا خط امان می دهد جز قدح اشک مرا ظرف نیست من که سراپا بدم و حرف نیست حرف در این است غبار درم بر تو جد وپدرت نوکرم خانة تو خانة آل عباست فوج ملک زائر قبر رضاست بقعة تو قبلة اهل دل است نام رضا چارة هر مشکل است ای پسر سبز قبای علی در تو بود جود و عطای علی رو چو به ایوان طلا می کنم گریه کنان رضا رضا می کنم قهر مکن با من درد آشنا اذن دخولی که گدایم گدا فیض تو فیضی است که بی خاتمه است خوان تو خوان کرم فاطمه است ای خلف با

دوست دارم صدات کنم، تو هم منو نگاه کنی من تورونگات کنم، تو هم منو صدا کنی قربون صفات برم،از راه دوری اومدم جای دوری نمیره، اگه منو نگاه کنی دل من زندونیه، تویی که تنها میتونی این قفس رو وا کنی، پرنده رو رها کنی میشه کنج حرمت، گوشه قلب من باشه میشه قلب منو مثل گنبدت طلا کنی تو غریبی ومنم غریبم اما چی میشه دل این غریبه رو با خودت آشنا کنی دوست دارم تو ایوون آیینت از صبح تا غروب من باهات صفا کنم، تو هم منو دوا کنی دلمو گره زدم به پنجرت دارم میرم دوست دارم تا برمی گردم گره ها رو وا کنی دوست دارم از حالا تا صبح محشرهمه شب من رضا رضا بگم، تو هم منو رضا کنی سهیل محمودی نوشته: سید ماشاا